Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen
Ömrümüzse karşılıksız sorulardı hepsi bu
Şu samanyolu hani avuçlarından dökülen
Kum taneleri var ya onlardan birindeyim
Yeni bir yolculuğa çıkıyorum kar yağıyor
Bir aşk tipiye tutuluyor daha ilk dönemeçte

Çocuksun sen sesindeki tipiye tutulduğum

Dönüşen ve suya dönüşen sorular soruyorsun
Sesin bir çağlayan olup dolduruyor uçurumlarımı
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Birisi adres sorsa önce silaha davranıyorum
Kekemeyim en az kasabalı aşklar kadar mahçup
Ve üzgün kentler arıyorum ayrılıklar için
Bir yanlışlığım bu dünyada en az senin kadar
Ve sen kendi küllerini savuruyorsun dağa taşa
Bir daha doğmamak için doğmak diyorsun
Ölümlülerin işi bir de mutlu olanların
Onların hep bir öyküsü olur ve yaşarlar
Bırakıp gidemezler alıştıkları ne varsa
Çocuksun sen her ayrılıkta imlası bozulan
Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit
Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor kimse
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Bir kaza olsa adı aşk oluyor artık
Aşksa dünyanın çoktan unuttuğu bir tansık
Seni bekliyorum orda, o kirlenen ütopyada
..........
..........

Ahmet Telli

İki rayı gibiyiz
bir tren yolunun
yakın olması
neyi değiştirir
son istasyonun...?

siir: sunay akın

fotograf: nevzen cömert

Büyüklerle ben yapamıyorum
çocuklar da almıyor beni oyunlarına
devlet dairesinde
yangından kurtarılmayacak
sıkışmış bir çekmece gibiyim
açılamıyorum sana

Kardeşiyle sokaklarda hep
bir örnek giydirilen sen
nasıl sevmezsin eşitliği
yürürken düşen çoraplarını
aynı hizaya getirmek için
annen değil miydi önünde diz çöken

Öpüşme sahnesinin tam ortasında
içeri girdiğin yazlık sinemanın
yer göstericisiyim
yürüyorsun fenerimin ışığında
yer: Kız Kulesi
ve sonu ayrılıkla bitecek
hüzünlü bir aşk filmini oynuyor
beyaz duvarında

Bir kez olsun çıkmazken ağzından
seni sevdiğimi
her gün söylememi yadırgama
bil ki bu şehirde
iskelenin verilmesini
beklemeden atlarım vapurlara

Son karesi gibi Red Kit'in
batan güneşe doğru
sürerken atımı
gitme kal demeni bekliyorum
ama yalnızca
rüzgar çekiştiriyor atkımı...

fotograf: ufuk duygun

şiir: sunay akın

sevgılı ruzgarlı sokak ebelemıs benı....

hayatımızdakı 20 onemlı sey....

bıraz gec de olsa yanıtlamaya calıstım....

yogun bır ıs ortamında, ancak bu kadarını yapabıldım...

atladıklarım kırılmasın bana....

yazdıklarımdan mesulum....

canım esım

canım ailem

sevgılı dostlarım ve yenı tureyen yavruları

anılarım

sıyah tısort, hırka, ceket, pantolon

beyaz tısort, hırka, ceket, gomlek

sıyah, beyaz, grı far

yemek, yemek, yemek....

eskı 50 kurustan bozma kolyem

mfo

işim, meslegım, projelerım

sımıt, peynır ve cay

sahılde yurumek

gezmek, yorulmak, dınlenmek

gulmek, gulmek, gulmek... bazen aglamak...

mangal yapmak (o hava guzel, sadece yıyen olmak...)

dost sohbetleri

ankara, dogdugum yer

ızmır, asık oldugum yer

veee... ebeledıklerım....

burcuburcu, faLse, ilsuersagun

merhaba....

uzun zamandır yoktum....

bayramlasamadık bıle....

ben bayramda ankara'ya anneme-babama gıttım....

harıkaydı tabı ama ınanılmaz yoruldum...

sonra ısyerımde eskı tempoya gerı donus...

nefes almadan calıs hulyacım...

butun ısler acele, hıcbır proje, musterı beklemez....

bu arada da ozledım tabı sızlerı...

aksam evden bakacagım artık, yoklugumda neler olmus...

sevgıler...

Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil...
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi, değişen yüzündeki hüznü sevdi...

William Butler Yeats

benim cocukken gocuğum vardı.

montum, kabanım,ceketım degil,gocugum... 

simdiki cocuklar gıbı hamburger, cornfleks, cıps falan da yemıyorduk bız..

hatırlayan var mı benım gıbı,

dısardan avazımız cıktıgı kadar, 

anneee peynırlı ekmek ....

anneee recellı ekmek ....

anneee gocugumu atsana...

dıye bagırmanın keyfını...

yol kenarındaki
yağmur mazgallarını,
kumbara sanıp
harçlığımı atardım...
bu yüzden, en çok
denizden alacaklıyım...

sunay akın

Göç eden yaban kazlarinin havada süzülürken '' V '' seklinde bir formasyonla uçtuklari bilinir.
bilim adamlari kazlarin neden bu sekilde uçtuklarini arastirmislar ve arastirma sonucunda su verilere ulasmislar.

5. Gruptaki bir kus hastalanirsa ya da bir avci tarafindan vurulup ucamayacak duruma gelirse; düsen kusa yardim etmek üzere gruptan iki kaz ayriliyor ve korumak üzere hasta/yarali kazin yanina gidiyor. Tekrar uçabilene ( ya da eger ölürse ölümüne
kadar )onunla beraber yarali kusu asla terk etmiyorlar. Daha sonra kendilerine başka bir kaz grubu buluyorlar. Hiçbir kaz grubu kendilerine bu sekilde katilmak isteyen kazlari reddetmiyor.
KISSADAN HISSE:
Adam olmak sadece insanlara özgü değildir